Дарагія чытачы!

У гэтай кнізе сабраныя мае празаічныя творы розных гадоў. Самыя старажытныя — з канца 80-х. Але ў асноўным тут апяваюцца 90-я. Таму не зьдзіўляйцеся бруду на вуліцах, бандзюкаватым наведнікам рэстарацыяў і разборкам у цёмных дварах.

Усялякія супадзеньні з жыцьцём рэальных людзей хутчэй за ўсё выпадковыя. Таму прашу Вас не зьвяртаць на іх увагі.

Гэта — мая першая кніга. Прэм’ерная кніга — як першы альбом гурта — ты яшчэ ня выйшаў на роўную дарогу, ты мацаеш нейкія накірункі, часьцяком брыдзеш у цемры, па хмызьняках і лясных сьцяжынах… Ідзеш, ідзеш…

Вось і я прыйшоў да Вас з гэтай кнігаю.

Лявон Вольскі


     *****

Я нарадзіўся ў Савецкім Саюзе, у Беларусі, у сталіцы, якая выглядала досыць правінцыйна, але вельмі цёпла і ўтульна. Я хадзіў у дзіцячы садок, потым у школу і паралельна — у мастацкую школу. Я зьбіраўся быць мастаком, выпісваў часопіс “Юный художнік”, усё, як належыць…

Я й цяпер, здараецца, малюю. Але гэта не зрабілася маёй асноўнай прафэсіяй. Як гэта часта здаралася й здараецца зь юнакамі, я пачаў слухаць музыку. Крыху пазьней я паспрабаваў яе граць. Стварыўся мой першы гурт, прыйшла першая папулярнасьць… Так вызначыліся жыцьцёвыя прыярытэты.

У музыцы я прайшоў шмат праз што — праз папулярнасьць і фанатызм, праз творчыя крызісы і гады застою, праз шматлікія перамогі ў конкурсах і ўдзел у розных фэстывалях, праз запамінальныя вандроўкі па сьвеце… Празь перашкоды і забароны.

А яшчэ я зь дзяцінства ўвесь час нешта пісаў. Вершы, апавяданьні… Бо як можна было не пісаць, калі ў цябе бацькі — пісьменьнікі, і ўвесь працэс праходзіць перад тваімі вачыма?

Напачатку пісаў для “сябе”, потым паціху пачаў друкавацца. Паціху — бо неяк не плянаваў для сябе літаратурнае кар’еры…

Слуханьне прасьцейшае за чытаньне. Музыка хутчэй знаходзіць водгук у чалавеку, чымся літаратура.

Але я чамусьці дагэтуль ня кінуў звычкі чытаць. Бо гэта далёка ня шкодная звычка.