Вільня: Інстытут беларусістыкі, 2007. — 606 с. — (Кнігарня “Наша Ніва”). — Другое выданьне.
ISBN 978-9955-437-25-3
Валянцін Тарас (9 лютага 1930, Менск — 13 лютага 2009, Менск) — празаік, паэт, публіцыст, перакладчык. У сваіх мэмуарах, поўных важкіх дэталяў і трапных апісаньняў, пісьменьнік запрашае нас у прастору, дзе жылі Якуб Колас, Уладзімер Караткевіч, Васіль Быкаў, Яўгенія Янішчыц... Гэта ўнікальны летапіс быцьця душы, што праходзіць праз вайну і мір, жыцьцё і сьмерць, сяброўства і здраду, напісаны паўзьверх старонак гісторыі СССР, Эўропы, Беларусі.
На вокладцы — здымак з хатняга архіву Валянціна Тараса 19 ліпеня 1944 году.
Чытаючы ўсхваляваныя словы літаратара, ты кожны раз пераконваешся, што дабро і зло, белае і чорнае, сьвятло і цемра ў гэтым сьвеце хоць і зьмянілі свой выгляд, але ў сутнасьці засталіся ранейшымі. Ты, можа, і гатовы быў зачаравацца іх новымі незвычайнымі апранахамі, але прачытаў артыкул і — ня даў падмануць сябе шэрасьці ды ня зьбіўся з дарогі ў тумане.
Вільня: Інстытут беларусістыкі, 2007. — 606 с. — (Кнігарня “Наша Ніва”). — Другое выданьне.
